Żona nie może porozumieć się z mężem, coś wkradło się między nich i nie umieją sobie z tym poradzić. Coś niepotrzebnego, utrudniającego życie rodzinne, nie umieją o tym rozmawiać ze sobą.

Relacje z dziećmi są trudne i coraz trudniejsze. Rodzice nie wiedzą, jak rozmawiać z dzieckiem. Gdy zwracają mu uwagę, że postępuje niewłaściwie, że nie podoba się im zachowanie, wygląd, towarzystwo rówieśników, słyszą „czepiasz się”. Oni czują się zranieni i dotknięci, a dziecko niezrozumiane i samotne.

W niektórych rodzinach stosunki między dziećmi pozostawiają wiele do życzenia. Dzieci wciąż kłócą się; każdy drobiazg może stanowić powód do kłótni, wyzwisk, krzyku, wzajemnych złośliwości. Rodzicom trudno to znieść, czują się bezradni, nie rozumieją zachowania swoich pociech. Przecież kochają oboje jednakowo, jednakowo traktują, jednakowo karzą i nagradzają. Czasem szukają winy w sobie, w genach i dziedziczeniu – taki kłótliwy po twojej matce, czepia się jak twój ojciec. W konsekwencji rodzice odsuwają się emocjonalnie od swoich dzieci, a sami czują się obrażeni i pełni gniewu. Ciężka atmosfera w domu coraz bardziej dokucza.

Gdy konflikty i nieporozumienia zdarzają się w rodzinach zastępczych i adopcyjnych sytuacja bywa jeszcze trudniejsza. Pojawiają się argumenty – „nie jesteś moją matką”, „nie jesteś moim ojcem”, „po co brałam, czy brałem sobie na głowę cudze dziecko?!”. Niezwykle bolesne słowa dla obu stron, poczucie krzywdy narasta z dnia na dzień.

Coraz więcej trudnych do zniesienia emocji pojawia się w relacjach między skłóconymi ludźmi.

 

Co robimy zwykle w takiej sytuacji?

„A, jakoś to będzie”, „czas leczy rany” – myśli nieszczęśliwa żona lub mąż. „Dzieci wyrosną z kłótni za parę lat, a może już jutro zmienią się na lepszej”. „Może rzeczywiście czepiam się" – myśli matka lub ojciec. „Teraz dzieci takie samodzielne” albo „Niech robi co chce, kiedyś zrozumie”.

Znajdujemy wiele różnych uspokajających komunikatów dla siebie i dla świata.